بابای گلم.....

دیروز یاد یه جمله افتادم که: راحت نوشتیم بابا نان داد بی آنکه بدانیم بابا برای نان همه جوانیش را داد.... وقتی فکر میکنم میبینم راسته بابایی که تو این دنیای شوله قلمکار این همه بدو و کار کن و آخرش هم هشتت گرو نهت باشه ..همه جوانی اش رو پشت میز تو اداره یا کارگری یا مغازه داری یا از صبح تا شب رفتگری و هزار تا کار دیگه آخرشم وقتی جوانیش از دست رفت تنها آرزوش اینه یه خونه داشته باشه که آخر عمری سرشو تو خونه خودش بذاره زمین و یه ماشین(که دیگه پیر شده و نمیتونه باهاش رانندگی کنه) و یه سفر حج بره که اونم اگه نوبت بشه و سهمیه ها بذارن و هزار تا اما و اگر دیگه...امروز یه نگاه به موهای سفید باباهامون بندازیم و یادمون باشه پشت هر موی سفیدش یه خواسته ای داشتند که ازش گذشتن بخاطر اینکه خواسته ما رو فراهم کنن..بابای گلم خیلی دوست دارم.....